Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sonsuzluğa uğurluyorum seni
artık söz düşünmeyeceğim, görmeyeceğim, sesini duymayacağım
olur ya mutsuz olduğun bir anı görmek
saçlarını tekrar kısalttığını
yeni hediyelerin, diğerlerini eskittiğini
müzik zevkinin değiştiğini
belki sana zindan olan o şehirden uçtuğunu görürüm
anılarımda yaşattığım o kişinin değiştiğine tanık olursam
o vakit her şeyden nefret ederim
o yüzden kağıttan bir gemi gibi seni tam burada suyun debisine teslim ediyorum, yüz hür maviliğin götürdüğü yere değin
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta