Bir kafes içindeyim
Senden uzak, sana yakın.
Zaman anlamını mı yitirdi?
Güneş mi doğmuyor yoksa?
Bir kafes içindeyim.
Ne yana baksam sen.
Bu nasıl esaret aklım almıyor
Ve gönlüm ıstıraba doyuyor.
Çünkü muhtacım nefesine.
Aksine özgürlük kanatlarımı çırpıyorum.
Ve konuyorum gönül kafesine.
Bir kafes içindeyim.
Kilit sende, ve anahtar da.
Ben mutluyum.
Artık uçamasam da.
Kayıt Tarihi : 24.02.2010 20:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!