Kaderle Devam Şiiri - Hamit Atay

Kaderle Devam

Kaderle devam ediyorum,
yorulmuş dizlerime aldırmadan,
her düşüşte yerden biraz daha ağır kalkarak.
Alnıma yazılanları silmeye çalışmadım hiç,
sadece üstüne kendi cümlelerimi ekledim
ki sesim kaybolmasın sessizlikte.
Kader dediler, sustum…
Çünkü konuşsam içimden fırtınalar dökülecekti.
Bazı geceler göğsümde bir taşla uyudum,
sabahları umutla uyanmayı yine de bildim.
Her acı öğretmen oldu bana,
her giden, kalmayı öğrenemediğim bir ders.
Kaderle devam ediyorum,
kırılmış aynalarda yüzümü aramadan,
çünkü öğrendim:
İnsan bazen kendine bile yabancı olur.
Sevdiklerim gitti,
bazıları hiç gelmedi,
bazıları ise geldiği gibi yaraladı.
Ama bak…
Hâlâ ayakta bir yanım,
hâlâ yola bakan gözlerim var.
Yorgunum belki
ama teslim değilim.
Çünkü kader yürümeyi bilmeyene yük olur,
yürüyene ise yol.
Kaderle devam ediyorum,
yanıma almadım kinimi,
öfkeyi de geride bıraktım.
Bir çift dua,
bir tutam sabır,
bir de vazgeçmemeyi koydum cebime.
Her şey eksik olabilir bu hayatta
ama insan kendini kaybetmedikçe
tamamen yenilmiş sayılmaz.
Ben yenilmedim,
sadece biraz durdum,
nefeslendim,
sonra yine yürüdüm.
Kaderle devam ediyorum…
Bana düşeni yaşayıp
Allah’a havale ederek.
Yol uzun,
yük ağır
ama kalbim hâlâ atıyorsa
demek ki
devam etmem gerekiyordur.

Hamit Atay