Kaderin Prangası Şiiri - Melike Üstün

Bıçak,
Kör, paslı, kanlı, bıçak...
Ruhumu deşmek için var,
İçinden oluk oluk akacak irini gözler önüne sermek için yaracak.
Açacak göğsümü, ferahlatmayacak.
Masada dönerken bıçak, ucu göğsüme doğrultulacak.
Yere dizler üstüne çökeceğim, başımı bir kütüğe yaslayacak, derin bir nefes alacak ve kaderime razı olacağım.
En acısıda, bu bıçak boynumu kesmek için değil, öyle kolay kurtarmayacak beni dünyadan.
Gönlümü deşecek, bacaklarımın ipini çözecek, urganı boynumdan kesecek ve bana özgürlüğü verecek.
Bu bıçak beni neden öldürmeyecek?
Kalbimin tam üstüne saplanmış, bir ömür oradan gitmeyecek.
Nereye gidersem benimle, ne yaparsam yapayım tam gönlümde, beni öldürmeden ince ince daha da derine inecek.
Sadrımda benimle gelecek, mezara dek...