Kaç atış Şiiri - Can Elif

Parmak uçlarımda
sevdanın izi var;
silsem kanıyor,
bıraksam seni hatırlatıyor…

“Kaç yetmez?” demiştin,
kaç baharım kaldı ömürde?
Takvim, avuçlarımda
kurumuş yapraklar gibi dökülüyor;
her gün biraz daha
senden uzak,
kendimden eksik uyanıyorum.

Aklım duruyor,
beynimde binlerce baloncuk;
her biri adını taşıyor,
her biri patladığında
içimde başka bir sessizlik büyüyor.

Bedenim burada,
kalbim hâlâ sende;
ben bu kıyıda tükenirken
sen uzaklarda
nefesimi duymadan yaşıyorsun.

Hissettiğim tek şey
bu ağır sessizlik…
Öyle ağır ki,
omuzlarımda geceler birikiyor;
öyle derin ki,
sesimi içime gömüyorum
kimse duymasın diye.

Ölmem mi gerekiyordu
sesini duyabilmen için?
Yoksa ben her gün biraz daha ölürken
sen yalnızca susmayı mı seçtin?

Kaç atış kaldı kalbimde,
kaç nefes hakkım var daha?
Her vuruşun arasında
bir uçurum açılıyor;
her nefeste
seni beklemekten biraz daha eksiliyorum.

Dayanamıyorum artık, inan…
Halim yok.
Geceler, adını söyleyerek
duvarlarıma çarpıyor;
ben sabaha kadar
kırılmış bir saat gibi
aynı anın içinde kalıyorum.

Gel,
sarıl bana demiştim;
bir kez olsun
dünyanın bütün gürültüsünü sustur,
kapıları, yolları, uzaklığı kapat
ve beni kendine bırak.

Çünkü hayatta
kaç nefes hakkım var ki
seni beklemeye?
Kaç gece daha
pencerenin önünde solacak gözlerim?
Kaç kez daha
gelmeyeceğini bilerek
sana yer açacağım içimde?

Gel artık…
Yoksa bu bekleyiş
beni senden önce
kendimden koparacak