Kabada Kuba Şiiri - Serdar Tunçluer

Günlerden birgün, bir deli çıka geldi saraya, mağrur, alımlı ve dik görünüşlü. Adamın bu durumdan etkilenen kapı er'i ' buyurun efendim ' dedi. Adam ' padişah'a haber verin O'na kabada kuba deyin o anlar ' der..koşar kapı er'i vezire, vezirde padişah'a haber verir. Anlamaz padişah ' vezirim getirin bakalım şu adamı ne der ' der. Adam gelir aynı çalım, aynı mağrurlu ifadesi ile, ' tanıdınmı beni ' der. Padişah ' tanımadım ' diyerek vezire bakar. Vezirin mahçup olduğunu gören padişah adam'a döner,' Buyurun tanıtın kendinizi lutfedin ' diyerek cevap hakkını adam'a verir. ' sen padişah'sın her şeyi bilirsin'de beni mi tanımadım neyse der. Padişah bu bozulur tabiat'ı ile. Bunu geçelim der adam sen bari şunu bil ' kabada kuba ' der. Padişah anlamaz tekrar ettirir. Adam tekrar eder. Padişah bakar ki diğerlerindende hayır yok. ' Efendi ' der ' eğer lutfedip söyler isen bizde bundan sebeplenürüz ' diyerek cevap ider(padişah'ça) . ' yok” der adam “ yok öyle yağma, ben bunu öğrenmek için ömrümü heba ettim, öyle yağma yok' der. İyice meraklanan padişah ' efendi dile benden ne dilersen, dilediğin olacak, yeterki söyle...', adam “ dedim ya, yağma yok, madem ne istersem olacak bunu bana yazılı ver öyle ya sen padişah'sın yazdığında ferman olur, yalnız bunu tek sana söylerim, bunun başka yolu yok ' der. Padişah hemen fermanı yazdırır adam'a uzatır verir. Adam fermanı açar yüksek sesle okur ve ' ferman padişah'ın ' emrine itaat ediniz, söz veriniz ' der.Herkes bir ağızdan söz verir. Padişah gayet heyecanlı kolay mı ' kabada kuba'nın ne olduğunu öğrenecek'.
Adam döner ' yatırın padişahı ' diyerek nöbetçilere emreder, yatırırlar. ' koyverin kellesini kütüğün üstüne ' der, koyarlar. Tiz gelsin cellat der, getirirler. Bakar ki padişah kelle gidiyor ' dur ulan dur ' diyerek bağırır, ' vazgeçtim ben bu ferman'dan, kelimende sana kalsın' diyerek adam'a kızar. Adam gayet rahat' sen bilirsin padişah ' der ' sen bilirsin ' ' fakat senin adına çok üzüldüm ' ' bunun ne olduğunu öğrenmemekle çok şey kaybettin ' der. Padişah hiddetlenir ' bana bak ' der ' bana bak ' ' kelle gittikten sonra nasıl öğreneceğim bu bir, ikincisi hadi diyelim bununda bir yolu var, ben öldükten sonra ne işime yarayacak senin bu kabada kuban ' der. Döner cellada, “ tiz yatırın bu herifin başını kütüğe, kesin kellesini 'der padişah. Adam nöbetçilere döner ' ben yatarım ' der ' siz rahatsız olmayın ' “ ben dünden razıyım “ diyerek yatar ve kafasını kütüğün üstüne koyar. Ve padişah'a seslenerek ' ey padişah,senin kafanı kütüğe koydurduğumda kesin kellesini bu padişah'ın diye bir emir verdim mi..? ' der. Padişah ve diğerleri birbirlerine bakarak düşünürler, evet adam böyle bir emir vermemiştir.' Pekala ' der padişah ' niye koydurdun başımı cellatın önündeki kütüğe ha..? ' diyerek soru sorar adama. ' padişahım ' der adam, 'ben sana ne söz verdim' ' kabada kuba ' ne demek bu kelimeyi öğretecektim ' değil mi..? ' der. 'Doğru 'der padişah. 'Sende benim her istediğimin olması için ferman yazmıştın değil mi..? ' der adam, padişah ' doğru ' der.' Ey padişah nereden çıkardın ölümü..? ' ' biraz sabretse idin, sende bende rahat edip öğrenmiş olacaktık ' deyince padişah ' nasıl yani ' der. Adam ' padişahım ' der ' biz yetmişikibuçuk millet, yıllardır senin ne olduğunu, neye yaradığını, nasıl olacağına bir türlü anlam veremediğimiz yönetiminle bu günlere geldik ' ' artık bilmem neremizden nefes aldığımıza sen karar ver ' ' bu kabada kuba senin içinde ' ' bende senin gibi meraktayım ' ' yıllardır ettiğin fermanlar bize hep kabada kuba geldi yani bizde anlamadık amma uyduk bu günlere geldik. ' bende nerenden çıkıyor bunlar diye düşündüm, şimdi eğer sende bizim gibi ölmeden ecel terleri dökme durumuna gelip totondan bu kabada kuba ların tamamını çıkartırsak herkes rahat edecek ' der.