Antikayım aslında, ne değer biçebiliyorum ne değersiz
diyebiliyorum, asılı kaldığım tablonun içinden izliyorum,
yolumdan gelip geçenleri belki, bazen dikkat çekiyorum,
uzun uzun inceliyorlar ama hâlâ çözemediler neye baktığımı
ve neye baktıklarını.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta