İzdüşüm Şiiri - Aykut Kınay

Işık söndü, gecenin derinliğine gömüldü her şey.
Yastığın dokusunda belirdi ansızın çizgisel karakterler
Mürekkep karası bir sessizlikte,
Noktalar her yöne savruluyor.

Kiminde fener, titreyen bir virgül
Çoğunda bir noktalı virgül, eriyor zamanla.

Karanlık, uzun bir tire gibi dolanıyor boynuma,
Kara bir deliğe çekiyor beni, dibi görünmeyen.

Sislerin arasından seçiliyor silüeti:
Ünlem, adı ben olan gölgem
Sınır çizgisinde yapayalnız,
Kendi boşluğunda yürüyor.

Sıcak damlaların çerçeveler çizdiği
Hayal bulutlarının içindeyim
Güneşe doğru, güneşe...

Her bastığı noktada kendine yabancı,
Ayrıldığı izdüşümünde,
Aslına bir dost.

İki nokta üst üste geldi içimde ansızın
Tanıdık bir parantez açıldı içeriden:
— Kendine sor, kendine.