Koskoca hiçliğin tadında, üzerimi örten yokluğuna,
Feryadıma kulak vermeyen sessizliğinin istilası bu yokluk...
Var diyenin alnında çakılı kurşun yok,
Kırılan yüreğimin kemiklerini itler yesin...
Doymadılar bu güne kadar, doymazlar
Gelenin gidene selamı yoksa, kırılan kemiklerim nereye kadar...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta