İt-rail Şiiri - Hilmi Eren

Ne yedirseler doymadı.
Köyüme bir it dadandı.
Millette derman koymadı.
Köyüme bir it dadandı.

Her gün yağlı yallar ister.
Şeker, kaymak, ballar ister.
Kuyruğunu sallar, ister.
Köyüme bir it dadandı.

Herkese uygun tavrı var.
Bazısına fena hırlar.
Kimine kabarır, gürler.
Köyüme bir it dadandı.

Nerden ne gelecek, sezer.
Kuyruğunu diker gezer.
Dediği olmazsa azar.
Köyüme bir it dadandı.

Büyükbaş dayısı varmış,
Dayısı dağlar kadarmış.
Sonra çok fena hırlarmış.
Köyüme bir it dadandı.

Bir gün büyük bir halt etti,
Cami duvarını kirletti.
Köylüde tahammül bitti.
Köyüme bir it dadandı.

Kalabalığa hırladı,
Zannettik ki gök gürledi.
Şimşek misali parladı.
Köyüme bir it dadandı.

Kendinde cesaret buldu,
Köyün meydanına daldı.
Bu son numarası oldu.
Köyüme bir it dadandı.

Köyümün delisi vardı,
Yüreği mangal kadardı.
Kesti itin kuyruğunu,
Dayısını korku saldı.