I
Bâzâr u sükût içre kalub, ambar-ı nân bî-tâb u zâr,
Medrese önünde cem’ olub etdi feryâd aşikâr.
Sığmadı narha ekmek, nâr-ı fukarâ yakdı mülkü dün,
Taleb-i ilm terk olub, suhte elinde seng-i kâr.
II
Sâgar-ı sultân tolu zeheb ile, sâki pür-safâ,
Dergehinde bî-kes u aç bî-aded mahlûk u zâr.
İnhiraf etdi terâzi, adl ü dâd kalmadı hiç,
Çihre-i adâlet münkâstır, mîzânı şikest iki bâr.
III
Tîğ-ı mûy-ı sipâhî dahi hûn-efşân değil, jeng-bârdır,
Rüşvet ile mülk-i ocak oldu mültezem-i harâb-ı dâr.
Boş kalub serhad boyu, vîrânedir dârü'l-emân,
Düşmene râh açdı kalkan, kalmadı hısn u hisâr.
IV
Satılırken sûk u bâzârda meta-ı ulemâ u ulûm,
Kalmadı dânişver-i hak, medrese oldu gubâr.
Nakd ile tevzî olunur icâzet, akıl bî-i’tibâr,
Körler olmuş kâşif-i esrâr, dâna olan dâim rehküzâr.
V
Çün azîmet gitdi elden, şehr u sükûn bî-karâr,
Sûz u âteş içre kaldı mülk u millet, hâk u nâr.
Hükm-i tîğ cârî olub, sükût etdi nutk-ı hakîm,
Dem-be-dem tûfân büyür, zîrâ nihândır rûzgâr.
ENGİN TOPKAN (23.04.2025)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 29.06.2026 12:24:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
I Pazarlar suskun, ambarlar boş bugün, Medrese önüyle dolmuş her sokak. Ekmek narha sığmaz, ateş pahası dün, Suhte’nin elinde kitap değil taş var. II Sarayda altınla akar dolu kase, Kapıda bekleyen binlerce aç mide. Terazi şaşmış da, tartı hep yana, Adalet terazisi kırık iki kere. III Yeniçerinin kılıcı pas tutmuş artık, Rüşvetle alınır artık her ocak. Serhat boşalmış da, yurt yıkık dökük, Kalkan delinmişse, düşman girer içeri. IV İlim satılırken çarşıda pazarda, Hakiki hoca kalmamış medresede. İcazet para ile, akıl rafta bekler, Körler alim olmuş, gören sürgünde hep. V Otorite yıkılınca sokak alev alır, Mal da gider, can da toprağa karışır. Kılıç konuşunca sözün hükmü kalmaz, Bastırdıkça büyür, susan fırtına hep. ENGİN TOPKAN (23.04.2025)
