İstasyon Şiiri - Halil Bozdoğanoğlu

Halil Bozdoğanoğlu
65

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

İstasyon

Üstü kar yüklü trenler geliyor,
Elazığ’dan , Erzurum’ dan.
Mahcup evlere dönüyor yüreğim.
On dokuz yaşım titriyor bir avuçta.
Göğsümde açtığın yer hala boş.
Sorma, niye...
Yoksan,
Ha Erzurum, ha Osmaniye.
Seneler önce,
Takvimlere bıraktım kaderimi.
Sonra...
Ta... uzaklardan gemiler geçiyor.
Avuçlarıma sığmayan rüzgarları kokluyorum.
Yaşamak hep “ keşke” oluyor.
Bu şehirde çılgın yağmurlar başlıyor,
Islanıyor...ıslanıyorum.
Şimdi......
Unut diyorum beynime,
O sokağı unut.
Surlara asılı sarmaşıkları,
Bahçesinde kan kırmızı gülleri
Unut.....
Başka hülyalarla dolaş.
Gönlünü başka baharlarla avut.
Kanadı kırık bir yanını bırak,
Eylül yüklü bahçelerden vazgeç.
Nar kırmızı arzuları,
Kasvetli ikindileri bekleme.
Giden gitti...
Hazin esti rüzgar.
Vakit akşam,
Perdeler kapanıyor,
Oyun bitti.
Bu gün dün olunca bak halime.
Gözlerim camlarda yorulur.
“Ayaklarım suya erer”
Beni anlarsın günü gelince.
Gündüzleri boş ver “GÜLÜM”
Ölürsem ölürüm,
Ama...
Mutlaka bir gece....
Mutlaka bir gece...

Halil Bozdoğanoğlu
Kayıt Tarihi : 7.7.2001 22:17:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!