Ben seni biraz İstanbul gibi sevdim,
Bir yanın deniz, bir yanın fırtına.
Bazen martıların sesinde duydum seni,
Bazen uzaklaşan bir vapurun ardından baktım.
İçimde bir Boğaz var, iki yakası kavuşmayan,
Kıyılarında adın duruyor, yıllara rağmen silinmeyen.
Her akşam bir başka yalnızlık çöküyor üzerime,
Bütün şehir susuyor, bir tek kalbim söylüyor adını.
Ben seni Galata'nın eski taşları gibi sevdim,
Zamanın silemediği bir hatıra gibi.
Ne giden gemilere el sallayabildim,
Ne senden kalanları bırakabildim denize.
İstanbul ne kadar kalabalıksa,
Ben sensiz o kadar yalnızım.
Milyonlarca insan geçiyor yanımdan,
Ben hâlâ seninle yürüdüğüm sokaktayım.
Bir gün yolun düşerse bu şehre,
Martıların sesinde ara beni.
Belki bir vapurun camında kalmıştır gözyaşım,
Belki bir sahil kıyısında yarım kalmışlığım.
Çünkü ben seni unutamadım,
İstanbul gibi sevdim.
Güzel, eski, yorgun
Ve biraz da yaralı kaldım.
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 18:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!