Camiler hüznün durağı boynu bükük minareler
Yaşayan yabancılığımız ve sürgünlüğümüzdür
Gün batımının kararan sularında
Biz ki prangalara vurulmuşuz zincirlerle dost olmuşuz
Bu tutsak gibi ülkemizde
Ey İstanbul seni ve ruhunu sevdiğimiz için
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta