İstanbul Şiiri - Erdal Sezgin

Erdal Sezgin
35

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

İstanbul

İstanbul ey İstanbul!
Sen gardiyanım,
Bense mahkumun olmuşum.
Kaçamıyor,
Dört duvarına vurulmuşum.

Sabahları bölünmüş uykularımla,
Ürkek yürürken caddelerinde,
Sen kadehim,
Ben sana sarhoşum.
Naralarımı kimse duymuyor,
Ne varlığım biliniyor,
Ne de yokluğum,
Sende unutulmuşum,

İstanbul ey İstanbul!
Söyle bir anne nasıl atar,
Yavrusunu kör sokaklara,
Nasıl dayanırda ses çıkarmaz,
Ard arda atılan tokatlara,
Tut tut ellerimden kaldır beni,
Muhtaç etme,
Başımda bekleyen çakallara.

İstanbul ey İstanbul!
Bak gözlerime,
Kaçırma bakışlarını benden,
Utanıyorsun biliyorum,
Sokaklarından ve de caddelerinden,
Nasılda köhneleşmiş,
Bir tek çiçek çıkmıyor bedeninden,
Ne dünün güzel önceki günden,
Nede bugünün dünden,
Söylemeye korkuyorum,
Söylemeye korkuyorum ama,
Umudum yok geleceğinden.

İstanbul ey İstanbul!
Dilim varmıyor sana kötü söylemek,
Haramilerin eline bırakıp,
Ardıma bakmadan,
Öylece çekip gitmek.
Sen beni sevmesen de,
En güzeli değil midir?
Karşılıksız sevmek.

İstanbul ey İstanbul!
Mutlu değil,
Oğulların ne de kızların,
Yüzyılların yorgunluğu gözlerinde,
Susuyor sulu kule ve de sazların.
Ne beyoğlunda ki meyhaneler,
Şahit sarhoşluğuma,
Ne de sevdalarıma boğazların.
Önce kızıyorum sana,
Sonra acıyorum.
Her yanın parçalanmış,
Esiri olmuşsun insanların.

Erdal Sezgin
Kayıt Tarihi : 22.9.2019 23:27:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!