kısacık bir turdu, muştan istanbula,
ilk uçuştu, ilk ziyaret, binbir umutla,
bulutların üzerinden varacaktım ona,
beni bekliyordu,boğaz içi, ayasofya.
sahilde dalgalar vururken, usul usul kayalara,
anlatıyordu o müjdelenmiş şehri, tüm insanlara,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta