Kolkola girmiş, arsız
iki kızkardeş gibi dolaşıyorlar;
öfke ve aşk.
En çok da bu şehri
seçiyorlar.
Canım İstanbul,
biliyorum canını yakıyorlar.
Yedi tepesinde hüzünlü
geceler yükseliyor arşa.
Çığlıkları duyulmuyor,
camilerin megafonlarında.
Oysa ağlıyor Kızkulesi,
denizden kaçarcasına.
Beyaz bir fular gibi
asil ve şık Boğaz.
Üzerinde milyon dert taşıyor.
Titriyor yorgun bacakları.
İstanbul sessiz,
kaderini yaşıyor.
Kayıt Tarihi : 23.12.2008 19:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!