Issızlıklar Şiiri - Kasım Kobakçı

Buzlu zirvelerden rüzgar gibi akan,
Keskin sırtlara heybetini bırakan;
*
Üstünden kayarken eziliyor karlar,
Ne kadar benziyor hayata rüzgarlar.
*
Bir kayakçı gibi sürdüğüm bu hayat,
Yokuştan inerek bulduğum tek maksat.
*
Beyaz bir tabloya suretler dizildi,
Karların üstünde hatıram ezildi.
*
Sert virajlarda uslandı tüm duygular,
Zamana yenildi en derin korkular.
*
Dağlar sallanıp da sanki yer oynadı,
Batonlar kırıldı ve gücüm kalmadı.
*
Altımdan hızla kayıp gidiyor şu buz,
Rüzgara kapılmış gidiyor ruhumuz.
*
En tepeye uçarken o yalnızlıklar,
Karlar ortasında kaldı ıssızlıklar.