Issız Şiiri - Yaşar Baykal

İki yürek, bir gömleğe, sığmazmış
Aynı suda, iki kez, yıkanılmazmış
Bunları boş ver, hazır olunca gel
Yaslandığım gölgeni al, usulca gel

Meyve tabağı, gene masada
İçine taze meyveler koydum
Bir şeyler eksilmedi burada
Tozu, çöpü ne varsa süpürdüm

Çaresiz bir kuş, demir kapımın önü, çöp yanı
Ölümü koklar, başında kedi,
İncitmedim, değdi parmağıma, narin yanağı
Sıcaktı bedeni, çarpmaz olmuş, sessiz yüreği

Çöpümü çöpçülere bırakmadım
Henüz ölmedim, öldürmedin beni
Bırakma, ben seni hiç bırakmadım
Issızım, senden asla vazgeçmedim

Bir gölge belirse, bir şüphe kıpırdasa
Gölge düşen yürek getirme, hatırlarım
Korkularında olsun, şüphe barındırma
Eskiden olduğu gibi, sadece hazırım

Eski nefesinle gel, gel hiç sebepsiz
Şüphesiz bu yürek, her an seni bekler
Ecelsiz kayıplar gibi gölgesiz
Mecalsiz kapım, seni bekler

Çöpümü çöpçülere bırakmadım
Henüz ölmedim, öldürmedin beni
Bırakma, ben seni hiç bırakmadım
Issızım, senden asla vazgeçmedim