Hediye ettiğin kitabı okumadım
İstemiyorum, bitmesin, derdim
Aşkımız yarım kaldı tıpkı onun gibi
Saçlarından düşen telleri sakladım
Gün aşırı ilk belini sardığım
İlk öptüğüm yere gidiyorum
Yola çıktığımdan beri
Şu yüzüm bir kez gülmüyor
Mümkün olsa dönsem geri
Yolculuk bitmek bilmiyor.
Nasıl da acıktım bilsen
Ne bir başlangıçtır, ne de bir son
Ne vedaların kol gezdiği bir istasyon
Biraz denizin mavisi
Biraz yosunda yeşil
Sevginin sembolü gül
Nameler dökülen saz
Canı yok, ayakları yok
Sen gitmezsen, gitmez yollar
Bir kere yürü de gör
Ömür biter, bitmez yollar.
Su değil ki coşup aksa
Kalmadı huzurumuz, ağız tadımız
Kurumuş güller, kırık dallar bizimdir
Bir kere misafire çıkmış adımız
Aşk başkasının olsun yollar bizimdir.
Bil İsmail MALATYA diktir başımız
Kalbime giden yoldu
Sanmayın yeri doldu
Olmaz, diyordum; oldu
Yollarımız ayrıldı.
Biz asla bitmez, derdik
Şehir beni boğarken
Gürültünün arasında
Ruhum senin
Dinleniyorum, canım benim
Kalbim ritmine amade
Sessizliğine eşlik ediyorum
Durmadan hesap sordular
Yordular Ustam yordular
Bacaklarımı kırdılar
Budadılar kolu Ustam.
Ah, böyle mi olacaktı?
Yorgunum dostum
Elim ayağım tutmaz oldu
Sevgisizlikten, saygısızlıktan
Güvensizlikten, ha bir de
Yüzüme gülüp, sırtımdan vuranlardan
İnsanların kahpeliklerinden
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!