İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Panama'da buldu iblisler birbirini.
Orada imzalandı samurların antlaşması.
Tek bir mum bile yanmadı
üçü arka arkaya geldiğinde.
Önce tek gözlü, oldukça yaşlı Almagro,
sonra domuzların kralı Pizarro,

Kargaya konuşmayı öğretiyordu Tanrı.
“Sevgi,” dedi Tanrı. “De ki, Sevgi.”
Ağzı açık baktı karga, ve gümbürdetti denizi beyaz köpekbalığı
Ve kendi derinliğini keşfederek, kıvrılıp gitti dibe.

“Hayır, hayır,” dedi Tanrı. “De ki, Sevgi. Tekrar dene şimdi. Sevgi.”

Buharlı bir sabahta, sürü halindeki dağları gördü karga.
Ve sarmallarında bütün dünyayı barındıran
Karanlık omurgalı denizi gördü.
Siyahta buharlaşıp giden yıldızları gördü, hiç ormanının
Sporlarını karartan mantarlarını, Tanrı’nın zehrini.
Ve titredi Yaradılış’ın dehşetinden.

Efendim, kim yarattı dünyayı?
Bilmiyorum, evlat –
Bak şu sinek tepeciğindeki karıncalara.

Efendim, kim yarattı dünyayı?
Tanrı diyor bazıları -

Kime sorabilirim burada
ne yapılacağını bu dünyada?

Niçin deviniyorum istemeden,
niçin sakin duramıyorum?

Kime soracağım saatin kaç olduğunu
eğer ölürsem şimdi farkında olmadan?

Bütün bu yapraklarını
nereden almış Fransa’daki ilkbahar?

Kim geliyor diye sorarsın
İstersin ki biri gelsin
Bilmez misin ki gelmesi gereken sensin
kendi kendine, fakat hiçbir Tanrı’ya değil
Hiçbir şeye
Kapıları açıktır

Kim ikna edebilir denizi
makul olması için?

Yıkarak neler alır acaba deniz
mavi kehribardan, yeşil granitten?

Başım çarpar yıldızlara.
Ayaklarım dağların doruklarında.
Parmak uçlarım ovalarda
ve evrensel hayatın kıyılarında.
Ulaşır ellerim tözlerin ses veren köpüğünde derine
ve oynar kaderin çakıl taşlarıyla.

Yok bir ruh
bu ağaçların arasında
Ve ben
bilmiyorum nereye gittiğimi