Kederler
yüreğinde eriyor
damla damla
gözlerinden süzülüyor
hüzünlerin filizleniyor
Şimdi
sensin bu
hüzünlü bir ormanda
ruhu geviş getiren
yırtıcıların arasında
sen
kök salmışsın kara toprağa
dalların gözyaşından filizlenmiş
yaprakların sessiz bir fısıltı
Rüzgâr
buz tutmuş pençeleriyle
saçlarını kökünden yoluyor
ta ki çaresiz bedenin ortaya çıksın
Yırtıcılar daha yakın
dişleri ayı çiğniyor
sen
artık acımayan yaralarından
yalnızca çiçek açıyorsun
isimsiz bu ormanın karanlığında
Kederler
yüreğinde eriyor...
Kayıt Tarihi : 2.11.2026 20:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!