Işıklar sönünce Şiiri - Bahtiyar Cm

​Oysa ne çok şey vardı

Aramızda söylenmeyen.

Bir tek gözlerin kaldı

Aklımdan hiç gitmeyen.

​Zaman her şeyi çözer derler,

Bunu diyenler yanılıyor.

İnsan her şeye alışıyor da

İçi yine aynı yerden acıyor.

​Işıklar sönünce bu şehirde,

Sesin doluyor odaya.

Hani konuşurduk ya sabaha kadar,

Şimdi yalnızım bu koca dünyada.

​Bir gün ansızın gittin,

Gürültüsüz, sessizce.

Gidişin değil de aslında

Böyle bitişi koydu en çok bana.

​Toplamadım bıraktığın yerleri,

Öylece duruyor her eşyan.

Dokunmaya kıyamadığım bir hatıra

Sanki çıkıp geleceksin birden.

​Şimdi kaç mevsim geçti aradan,

Kaç sokak yürüdüm tek başıma...

Adını ne zaman duysam bir yerlerde

Hâlâ elim ayağıma dolanıyor.

​Unuttum diyorum soranlara,

Alıştım artık yalnızlığa.

Kocaman bir yalan söylüyorum,

En başta da kendi ruhuma.

​Ne seni suçluyorum bugün,

Ne de kadere kırgınım.

Sadece böyle yarım kalmaya

Bir türlü alışamadım.

​Yokluğunla yaşamayı öğrendim ben,

Gündüzleri herkes gibiyim.

Ama ne zaman hava kararsa

Yine aynı çaresiz çocuğum.

​İçimde bir yer var hâlâ sana ait,

Oraya senden başka kimse girmedi.

Kaç defa denedim üzerini örtmeyi,

Ne yapsam o yangın küllenmedi.

​Gelsen şimdi, hiç gitmemiş gibi,

Hiçbir şey sormadan sarılsam sana...

Biliyorum, mucizeler bitti çoktan,

Benimki sadece bitmeyen bir rüya.

​Seni unutmak için sevmedim ki ben,

Geçse de yıllar, sensizim.