Işığın İzleri Şiiri - Kasım Kobakçı

Gölgenin ve ışığın izlerini taşıyan, karelerini biliyorum sadece,
Gerçekliğine, hiçbir zaman erişemesem de.
*
Hakkındaki rivayetleri işittim,
Eskiler, sendeki o duruşu anlatır durur, soluk belgelerde,
Hem çok yakın, hem de ulaşılamazmışsın,
Asıl halini, kimseye açmamışsın,
Şimdi o anlar, birkaç karton parçasında donuk,
Zamanın kemirdiği, binlerce hatıranın ağırlığı altında.
*
O eski tavrın, o bakışın, artık mevcut değil,
O resimlerdeki ifade, çoktan kaybolmuş.
Ne kadar çabalasan da nafile,
O anı, tekrar var etmeye çalışsan da,
İki hatıra, birleşse bile,
Anlamı yok, değeri kalmamış, o en donuk zamanın.
Sen, sen o değilsin, sen o anda kaldın, sen o görüntüde tükendin,
O makinenin, ışığı kaydettiği saniyede.