Işığa Alışmak Şiiri - Ali Dost Gürgöz

Bir omuz bulunur,
yük biraz hafifler.

Bir el uzanır,
yol biraz kısalır.

Bir kandil yanar gecede,
karanlık
ışığa alışır.

Sonra zaman geçer.

Gölge veren ağacın
yorulduğu görülmez,
akan suyun
nerelerden eksilerek geldiği bilinmez.

İnsan böyledir belki,
iyi olana çabuk alışır.

Dün sevindiği bir ses
bugün gecikince kırılır,
dün uzanan bir el
bugün yetişmeyince
boşluk sanılır.

Oysa kim bilir
kaç yoldan geçmiştir o el,
kaç gece yanmıştır o kandil,
kaç fırtınada eğilmiştir
gölgesine sığınılan dal.

Her şeyin bir sessizliği var.

Nehir bazen çekilir,
ağaç yaprağını bırakır,
gökyüzü bazı geceler
yıldızlarını saklar.

Ama sabah
yine bir yerden doğar.

Dal yeniden yeşerir,
su başka taşların arasından
yolunu bulur.

Belki de güzel olan
hiç eksilmemek değildir.

Birbirimizin ışığına alışırken
unuturuz bazen,
onun da bir gecesi olduğunu.

Çünkü ışık verenin de
karanlığa düştüğü
bir yer var..