Fırtınalar koparken benim küçücük dünyamda,
Ne zaman karanlık çökse, bir tek senin ışığın yandı.
O en ağır, o içimden çıkamadığım zor günlerde
Beni hayata bağlayan, sadece senin sevgindi.
Gözlerindeki o sonsuz şefkat olmasaydı eğer,
Nasıl kalkardım düştüğüm o yollardan?
İpek gibi narin, ama dağlar kadar güçlü yüreğinle
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta