İp Şiiri - Arya Soysal 2

Bir zamanlar boynuma doladığım çamaşır ipine
şimdi yaşamak için kendimi asıyorum.

Tuhaf, değil mi?
İp aynı ip.
Düğüm aynı düğüm.
Asılan yine ben.
Yalnızca niyetim değişti.

Eskiden dünyadan eksilmek isterken
şimdi içimde biriken karanlığı güneşe çıkarıyorum.
Acılarımı tek tek ipe seriyorum;
biraz rüzgâr değsin,
biraz zaman geçsin,
belki kururlar diye.

Meğer insan yalnız ölümü asmıyormuş iplere.
Geçmişini de asabiliyormuş,
kederini de,
üzerine sinmiş eski hayatları da.

Bugün kendimi havalandırıyorum.

Çünkü öğrendim;
bazı ipler insanı hayattan almak için değil,
üzerindeki karanlığı kurutmak için de gerilebilirmiş.

Asılan yine benim.
Ama bu defa
hayata.