İntizar Mevsimi Şiiri - Bahtiyar Cm

İNTİZAR MEVSİMİ

​Şimdi nasıl anlatayım seni?

Çiçekleri, baharı ve bütün mevsimleri

Göğsünde bir sır gibi taşıyan birinin o dinmeyen özlemini.

Sıradan bir hasret değil bu, kelimelerin sözlüklerden utandığı bir intizar.

Sen, avuçlarında hiç dokunulmamış gökyüzü rüyaları biriktiren,

Ben ise toprağın karanlığında, senin ışığına uyanmak için gün sayan dilsiz kök.

Seni düşünmek, henüz icat edilmemiş renklerle boyamak demek bu gri dünyayı.

Kış ortasında unuttuğun bir hırkanın cebinde, eski bir nisan ayının kokusunu bulmak,

Ve o kokuyla amansız, çaresiz, sonu gelmez bir aşka yeniden tutulmak gibi.

​Zaman dursa da geçmiyor içimdeki bu hüzünlü nehir,

Her damlasında senin adın, her dalgasında gitmelerinin tortusu var.

Bir nehir yatağını nasıl özlerse, akacak başka bir yeri yokmuş gibi,

Ben de öyle durmuşum, ömrün en güzel, en çıkmaz sokağında seni bekliyorum.

Salkım söğütlerin suya eğilen o mağrur ve kimsesiz yalnızlığı şahidimdir,

Seni sevmek, hiç gelmeyecek bir baharın kıyısında,

Dünyanın en zarif çiçeklerinin intiharını izlemek kadar hüzünlü ve derin.

Yine de sitem etmiyorum bu hazan mevsimine, bu sırılsıklam efsunlu bekleyişe,

Çünkü biliyorum, kokun, yağmurdan hemen önce toprağın aldığı o son ve en derin nefestir.

​Şimdi hangi cümleye sığdırayım senin o tarifsiz yokluğunu?

Bütün takvimleri, o gözlerinin kuyusunda yaktığım yangından beri unuttum.

Zamanı artık saatlerle değil, göğsümün sol tarafındaki o sızının ritmiyle ölçüyorum.

Gece, saçlarının siyahını ödünç alıp üstüme örtüldüğünde,

İçimde soluyan o devasa mevsim, sadece senin adını fısıldıyor rüzgara.

Kopuk bir filmin en can alıcı sahnesi gibi kaldım hayatın ortasında,

Her şey eksik, her şey yarım, her şey kirli bir kıştan ibaret senden uzakta.

Gel ve tamamla bu yarım kalmış şiiri, gel ve uyandır içimde uyuyan o son çiçeği,

​Ve anla ki sevgilim,

Seni beklemek, bir uçurum kenarında dünyanın en güzel çiçeğini büyütmektir
Bahtiyar...