İnsanlar
kapalı bir kutu —
içinde sürünen kelimeler,
tırmalayan bakışlar,
tıslayan hatıralar…
El uzatmak cesaret ister.
Yılanın gözünü görürsün,
çıyanın kıvrımını,
zehrin usul adımlarını…
onlara alışılır.
Asıl kötülük,
gülüşün arasına saklanan bıçaktandır.
Kaf Dağı’na güvenirsin.
mit olur, masal olur, efsane olur…
sonra bir rüzgâr
onu tepeye indirir.
Kayıt Tarihi : 28.1.2026 19:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!