İnsanlar Şiiri - Emir Kerküklü

‎İnsan, herkesi kendi kalbi kadar temiz sanarak başlar hayata.
‎
‎Bu yüzden bazı kapıları tereddütsüz açar,
‎bazı sözlere sorgulamadan inanır,
‎bazı gülüşlerde hiç sönmeyecek bir samimiyet arar.
‎
‎Oysa zaman...
‎İnsanların yüzünü değil, niyetlerini eskiten bir aynadır.
‎
‎Bir gün gelir,
‎en çok güvendiğin ses yabancılaşır kulağına,
‎en sağlam sandığın köprü sessizce çöker altında.
‎
‎İşte o an anlarsın:
‎
‎Kırılmak, insanı zayıflatmaz her zaman.
‎Bazen ruhun gözlerini açan şey,
‎tam da o çatlakların içinden sızan acıdır.
‎
‎Sonra değişirsin.
‎
‎Ne herkese sırtını dönersin,
‎ne de herkesi içeri buyur edersin.
‎
‎Kalbin yine sever,
‎ama artık aklın da yanında yürür.
‎
‎Çünkü insan,
‎ihanetlerden sonra sevgiyi değil,
‎saflığını kaybeder.
‎
‎Ve öğrenir ki;
‎
‎Her gelen misafir değildir,
‎her kalan dost değildir,
‎her güzel söz de gerçeğin dili değildir.
‎
‎Bazı yaralar unutulmaz belki,
‎ama insana en değerli şeyi öğretir:
‎
‎Kimin kapıyı çalabileceğini değil,
‎kime kapıyı açacağını...
‎