İnsaniyet Caddesi Şiiri - Gürhan Kurukaya

İnsi ayırma in, sandan aşağı
Nice mahlukat var andan aşağı
İnsan eşref-i mahlukat kılındı
Hakaret görmedim zandan aşağı

Kanma gülenlerin sıcak yüzüne
Bakıver onların her bir tezine
Bedeni çamurdur, ruhuysa latif
Uy latif olanın doğru izine

Gün olur da kızgın çölde yürürsen
Gölge kılıp o başını bürürsen
Ver o kırbandaki son damla suyu
Orda susamış bir insan görürsen

İnsan ki, insanın yurdu kılındı
Her bir kumandana ordu kılındı
Ne zaman ki iflas etti insanlık
İnsan bir insanın kurdu kılındı

“Boş laf” dedi cahil, ilmin sesine
Sırt çevirdi o, hilmin enfesine
Cehle gönül verdi vereli insan
Yazık oldu âlimin nefesine

Atfedilmiş sana bir yüce kıymet
Ümitvâr ol hâlâ kopmaz kıyamet
Eşref-i mahlukatsın sen unutma!
Titreyerek uyan küfre kıyam et!