Beyaz,insaniyet ve Ret Şiiri - Özkan Avcı

Özkan Avcı
11

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Beyaz,insaniyet ve Ret

Beyaz ölüm kaplamış gözümün odaklandığı her yanı
Asi yeller içten bir kahkaha tutturup koparır alır
Çıplak noktalarımdan birer parça
Hangi yıkık köşeye baksam hüzünlü gözlerle seyreyler
Sessiz yığınlar bi çare arar
Neyleyeyim nerde...

Kimi ruhsuz bedenler boğulurken kendi bencilliklerinin
Karanlık kör kuyularında
Kulak asmazlar bir parça insanlık için
Yerlerde sürünen diğerlerinin beyhude yakarışlarına
Çaresizliğin son noktasında acıyı resmeden kahırlı gözler
Ataletin sonsuz karanlığında kendi bencillikleriyle debelenen
Silüetlerden medet bekler
Nafile...

Haykırmak istercesine hiddetle atan yorgun yaralı yürekler
Lanet yağdırır zamanın gelmişine, geçmişine
Neden insan görmezlikten gelir de
Anlamsız bir biçimde
Basıverir, çiğner geçer
Büyük kin ve nefretle kendi benliğine

Kölesi olup emrine girdiği
Parlak oyuncaklarını tercih etmesinden midir?
Bilinmez terketmesine sebep
Doğuştan zihinlerine kazınan insanlığını
İnadına inadına üstüne bastırarak hiç düşünmeden ret...

Özkan Avcı
Kayıt Tarihi : 30.1.2010 15:52:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!