Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kendini insan sanan yedi buçuk milyar mahluk var Hanifi bey. Bunların gerçek insan olup olmadıkları kendi beyanlarına göre anlaşılacak olsa idi cehenneme hiç kimsenin girmemesi gerekirdi.
Şuur ve mana muhtevalı nice yeni şiirde buluşmak ümidiyle hayırlı çalışmalar dilerim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta