İnsanı Sevdim Şiiri - Kasım Kobakçı

Karanlık, doğuştan gelmez bünyeye,
Zehirli tohumu, el atar dostum,
Gafletin kökleri, iner sineye,
Çürümüş fikirler, yol tutar dostum.
*
Derisini yüzdü, o kanlı bıçak,
Nesimi'ye kıyan, eldir cehalet,
Gerçeği diyene, kurdular tuzak,
Mazluma bükülen, beldir cehalet.
*
Vicdanı kararmış, merhamet bilmez,
Gönül kalesinde, zül bu zihniyet,
Gözünden yaş gelse, kimseler silmez,
Masuma kurşun, sıkar bu zihniyet.
*
İnancı kalkan yapıp, gizler suçu,
Güneş doğsa korkar, gölgeye kaçar,
Göstermez kimseye, sinsi ucunu,
Fitne kuyusunu, derine açar.
*
Ozanın sazını, kırıp döktüler,
Kitabın sayfasına, kor saldılar,
Alimin dilini, zorla söktüler,
Zulmün deryasına, derin daldılar.
*
Sürüye katılan, düşünmez olur,
Bir ağızdan ulur, vahşi canavar,
Haklıyı haksızı, o nerden bulur,
Sanır ki dünyada, yalnız kendi var.
*
Akıl pusulası, yönü gösterse,
Tersine yürür de, batığa gider,
Eline bir fırsat, bir yetki geçse,
Güzelim vatanı, eyler hep heder.
*
Muaviye soyu, döner dolaşır,
Yezid'in fikridir, değişmez aslı,
Nerde bir kötülük varsa ulaşır,
Bitmedi gitti şu kavgası, faslı.
*
Yüzüne baksan pak, nurlu sanırsın,
İçinde beslenen, yılanı görmez,
Sözüne kansan, tez elden yanarsın,
Vade dolsa bile, defteri dürmez.
*
Fani ozan der ki; insanı sevdim,
Taşa tapanlardan, uzağım artık,
Hakk'ın sofrasında, gerçeği övdüm,
Yalandan riyadan, ırağım artık.