İnsandık sonuçta Şiiri - Yasemin Tanık

Kanayan gökyüzünün üşüdüğünü hissettim
Ört onu duanla belki titremez yalnızlığından
Bu nasıl yalnızlık, ona selam verenler var
Onunki aslında dev bir yalnızlık..
O heybetiyle oturdu divanına baktı…
Kızdı, üzüldü, bak şimdi de üşüdü…
Biz hep mavi olsun dedik gökyüzü
Ama bilemedik ki gri gökyüzünün hüznünü
Elinden tuttu kar tanelerin
Bilemedik bir gün üşüyeceğini,
Yıldızlar ve ay gecede tuttu elinden
Biz dilek dilerken,
Kayan yıldızlara vedasını bilemedik
Kendimizi büyük harflerle en büyük sayfalara yazdık
Uçurtmamız düştüğünde belki anlardık
Anlamazdık çünkü biz insandık!