İnsan Kendine Küser Mi? Şiiri - Veysel Sari

Sana giden yolları kendi elimle çizdim,
Aşkın deryasında ben, bilmeden sessiz yüzdüm.
Şimdi bir enkaz gibi, şu ömrümü ben dizdim,
Ben herkese küstüm, en çok ben olan bana küstüm.

Gözlerine bakarken, cenneti görürdüm ben,
Meğer bir uçurummuş, o güzel gülen çehren.
Gidişinle yıkıldı, içimde kurduğum şen,
Bir veda etmedin ya, ben işte ona yandım.

Seni canımdan aziz, tutup başa taç ettim,
Kendimi bu uğurda, kurşunlara yem ettim.
Bir veda bile etme, ben artık bende bittim,
Sahibi olduğum şu, ömürden vazgeçtim.

Hasretin zehir gibi, karıştı kanıma hey!
Senden kalan tek anı, hüzün dolu acı mey.
Söylemek istesem de, artık bitti her bir şey,
Ben herkese küstüm, en çok ben olan bana küstüm.

Seni sevmek bir suçsa, cezasını ben çektim,
Gönül bahçeme hüzün, tohumlarını ektim.
Yıkıldı bütün dünyam, ben en baştan yenildim,
Kendi ellerimle ben, umudumu gömdüm.

Adını andıkça kalbim, titrerdi bir kuş gibi,
Şimdi o boş kafesin, dipsiz, karanlık dibi.
Aşkın değil bu acı, pişmanlığın sahibi,
Aynada gördüğüm o, yabancıya darıldım.

Bir zamanlar dünyamdın, nefes aldığım yerdin,
Giderken arkanda sen, koca bir enkaz verdin.
Meğer sen bu aşkı hiç, benim gibi sevmedin,
Kırıldı kolum kanadım, bir köşede kaldım.

Kapandım odalara, aynalarla dertleştim,
Seni benden çıkardım, kendimle helalleştim.
Bu koca ayrılıkta, ben yine benle eştim,
Ben herkese küstüm, en çok ben olan bana küstüm.

Ne bahar kaldı bende, ne çiçek açan bir dal,
Zehir oldu dilimde, o tatlı dediğin bal.
İstersen git uzaklaş, istersen öylece kal,
Gönlümün kapısını, sonsuza dek kapattım.

Son sözümdür bu sana, kalemim kağıda küs,
Gönlümün sarayları, şimdi sessiz ve süssüz.
Ayrılık bende değil, bende kalan bende öksüz,
Ben herkese küstüm, en çok ben olan bana küstüm.