Hiç durmadan yağan yağmur, elbisemi iyice ıslatmıştı.
- Abla, azacık acele et, diye ekmek satıcısına seslendim.
Yaz serininin de kendine has üşütmesi varmış!
Az sonra balkona çıkıp yağmuru izlemeye koyuldum. Onun böyle art arda yağmasında yere ğöğe sığmayan inatçılık ve aydınlık birleşmişti.
İnsan iradesiyle üst üste düşer!
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta