İnsan Dört Mevsime Benzer

İnsan Dört Mevsime Benzer

İnsan da dört mevsim yaşar ömründe,
Tıpkı tabiat gibi...
Bir gün bahardır yüreği,
Bir gün yaz güneşiyle yanar,
Bir gün sonbahar yaprakları dökülür içinde,
Bir gün de kışın sessizliğine bürünür.

İlkbahardır insanın çocukluğu...

Bir tohum düşer toprağa,
Bir can uyanır karanlığın bağrında.
Dünya kocaman bir masaldır çocuk için,
Her çiçek bir umut, her kelebek bir sevinç,
Her yağmur sonrası gökkuşağıdır hayat.

Gözlerinde merakın çiçekleri açar,
Yüreğinde henüz hiç kırılmamış dallar vardır.
Ne ayrılığı bilir ne vedayı,
Ne de zamanın acımasızca akıp gittiğini...
Çocukluk, ömrün en güzel baharıdır;
Bir daha yaşanmaz,
Ama insanın içinde hep bir özlem olarak kalır.

Yazdır insanın gençliği...

Güneş en yüksek yerindedir artık,
Kanında ateş, yüreğinde fırtınalar eser.
Hayaller ufuklara sığmaz,
Dağlar aşılacak, denizler geçilecektir.
Sevmek ister insan, sevilmek ister,
Dünyayı değiştirecek gücü kendinde bulur.

Bazen güneşin altında yanar,
Bazen yağmurlara aldırmadan koşar.
Düşer, kalkar, sever, yanılır,
Her yarasını yeni bir umutla sarar.

Gençlik, ömrün en uzun sanılan günü,
Oysa en çabuk geçen mevsimidir insanın.
Daha dün başlamış gibi gelir her şey,
Bir bakarsın, yaz akşamı çoktan sona ermiş.

Sonbahardır insanın olgunluk çağı...

Saçlara ilk aklar düşer,
Gözlerde yaşanmışlıkların izleri belirir.
Ağaçlar yapraklarını birer birer bırakırken,
İnsan da vazgeçmeyi öğrenir bazı şeylerden.

Artık her söze inanmaz,
Her gülüşte mutluluk aramaz.
Dostun kıymetini,
Bir fincan kahvenin hatırını,
Bir evladın sesindeki huzuru anlar.

Hayallerin yerini hatıralar alır,
Koşmak yerine yürümeyi seçer insan.
Çünkü bilir artık;
Her şeyin sahibi olmak değil,
Elindekilerin kıymetini bilmektir yaşamak.

Sonbahar biraz hüzün, biraz bilgeliktir.
Dökülen her yaprak bir hatıra,
Her esen rüzgâr geçmişten bir sestir.

Kıştır insanın yaşlılığı...

Dallar sessiz, yollar biraz yorgun,
Saçlar kar beyazı, adımlar ağırdır.
Zaman, yüzüne ince ince çizgiler bırakmış,
Her çizgiye bir ömür sığdırmıştır.

Artık büyük hayallerin peşinde değildir insan,
Bir kapı çalsın ister,
Bir sevdiği elini tutsun,
Bir ses duysun,
Bir de geçmişin güzel günleri
Bir akşamüstü yeniden uğrasın yanına.

Kışın soğuğunda bile
İçinde sakladığı bir bahar vardır insanın.
Çünkü yaşlılık yalnızca bedenin yorgunluğu,
Ruhun ise nice baharları biriktirmiş hâlidir.

Ve insan anlar sonunda;
Ne bahar sonsuza dek sürer,
Ne yaz hep güneşlidir,
Ne sonbahar yalnızca ayrılıktır,
Ne de kış hayatın son sözüdür.

Her mevsimin kendine özgü bir güzelliği,
Her yaşın kendine ait bir hikâyesi vardır.

Bir tohumla başlar insanın yolculuğu,
Bir çiçek gibi açar,
Bir meyve gibi olgunlaşır,
Bir yaprak gibi toprağa döner...

Ama unutma ey insan!

Toprağa düşen her yaprak bir son değildir,
Bazen yeni bir baharın başlangıcıdır.

Çünkü hayat,
Doğmakla başlayan,
Sevmekle güzelleşen,
Hatıralarla derinleşen
Ve umutla anlam kazanan
Dört mevsimlik bir yolculuktur.

İnsan da mevsimler gibidir dostum;
Geçer, değişir, yaşlanır...
Ama gönlünde bir bahar taşıyorsa
Asla tamamen kış olmaz.

Ömrümüzün bütün mevsimleri güzel olsun.

Melik Köroğlu (Salihi) Şair ve yazar