Kainatta nokta olan dünyada...
Geçici, boş şeyler anıyor insan.
Gül sanılıp sonra solan dünyada...
Ekmeği zehire banıyor insan.
Çıkar kokar üç, beş kelime dese,
İster ki rüzgar hep kendine ese,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




hürmetler sayın üstadım
Kan ve göz yaşıyla atınca paraf...
Kaldığın yer oldu o yüzden araf.
Cumali olmazlar iyiden taraf...
Od düştü her yana: yanıyor insan.
Kimse iyiden doğrudan yana olmuyor
herkes çıkarı peşinde bu yüzden insanlık yol alamıyor
tebrikler Şair cuma ali bey
hürmetler sayın üstadım
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta