İnsan Şiiri - Melik Köroğlu

İNSAN OLMAK

İnsan olmak, önce kendinle barışık olmaktır,
Aynaya baktığında gözlerini kaçırmamaktır.
Bir lokma ekmeği bölüşürken gönülden vermek,
Kimsenin hakkını yemeden başını dik tutmaktır.

Doğruluk, bazen insanın yolunu uzatır,
Bazen önüne taş koyar, bazen canını yakar.
Ama unutma, eğri yoldan varılan hiçbir zafer,
İnsanın vicdanında ömür boyu yara açar.

Yalan, bir anlık kurtuluş gibi görünür insana,
Fakat ördüğü duvarlar mahkûm eder sahibini.
Oysa doğru söz, acı da olsa değerlidir,
Çünkü güven, insanın en kıymetli hazinesidir.

Sevgi dediğin yalnızca güzel söz söylemek değil,
Birinin derdini kendi derdin gibi bilmektir.
Düşene el uzatmak, ağlayana omuz vermek,
Karşılık beklemeden bir gönüle dokunabilmektir.

Saygı, insanı insan yapan en güzel değerdir,
Yaşlıya hürmet, küçüğe şefkat göstermektir.
Herkes senin gibi düşünmek zorunda değildir,
Farklı fikirlere rağmen birbirini dinleyebilmektir.

Unutma, her insanın ayrı bir hikâyesi var,
Kimi gülerek saklar, kimi susarak ağlar.
Birini tanımadan hüküm verme sakın,
Belki senin küçümsediğin insanın yüreğinde dağlar var.

Hoşgörü, her yanlışa göz yummak değildir,
Kızarken bile insanlığını unutmamaktır.
Bir kusuru gördüğünde hemen taş atmak yerine,
Önce anlamaya çalışıp sonra konuşmaktır.

Kibir, insanı yükselttiğini sanırken alçaltır,
Gururla büyüyen gönül, sevgiden uzaklaşır.
Ne kadar yükselirsen yüksel hayatta,
Unutma, insanı yücelten makam değil, ahlaktır.

Paran olabilir, malın mülkün, şanın olabilir,
Kapında bekleyen nice insanın olabilir.
Ama bir gün bütün bunlar geride kalınca,
Ardından güzel söz söyleyen kaç kişi olabilir?

Kimsenin ekmeğine göz dikme, alın terine saygı duy,
Haksızlık karşısında susma, mazlumun yanında dur.
Bugün güçlü olabilirsin, yarın sen de düşebilirsin,
Hayatın ne getireceğini bilmeden kimseyi incitme.

Bir gönlü kırmak bazen bir saniye sürer,
Ama o kırık gönül yıllarca acısını çeker.
Dilinden çıkan sözü tart, öfkeni dizginle,
Çünkü bazı yaralar ne özürle ne zamanla geçer.

İnsan dediğin kusursuz değildir, bunu bil,
Yanlış yapar, yanılır, bazen de kaybolur.
Önemli olan hatasız yaşamak değil dostum,
Hatasını anlayıp doğru yola yeniden koyulmaktır.

Ne kin biriktir yüreğinde ne de nefret büyüt,
İyilikle karşılaşmasan da iyilikten vazgeçme.
Dünya zaten yeterince karanlık, sen bir ışık yak,
Bir insanın hayatına güzellik katmayı seç.

Bir gün herkesin hikâyesi son bulacak,
Ne servet ne makam bu dünyada kalacak.
Geride yalnızca yaptıkların, bıraktığın izler,
Bir de adını sevgiyle anan insanların kalacak.

Öyleyse yaşarken insan ol, hem de gönülden,
Doğruyu savun, sevgiyi eksiltme dilinden.
Saygıyı elden bırakma, anlayışla yaklaş herkese,
Hoşgörüyü rehber eyle, iyiliği işle kalbine.

Çünkü hayat dediğin uzun bir yolculuk,
Ne hep bahar yaşanır ne de diner bütün bulutlar.
Bu yolda en güzel miras, temiz bir vicdandır,
İnsanı insan yapan da yüreğinde taşıdığı insanlıktır.

Unutma!

Dürüstlük karakterindir, doğruluk pusulan,
Sevgi en güzel dilindir, saygı duruşun.
Anlayış köprün olsun, hoşgörü kanadın,
İnsanlıktan yana olsun attığın her adım.

Çünkü dünyayı güzelleştiren ne servettir ne de şan,
Bu dünyaya en çok yakışan, yine insandır insan!

Melik Köroğlu (Salihi) Şair ve yazar