İnleyen Benliğim Şiiri - Kasım Kobakçı

İçte yatan hüznün, dışa taşması için,
Dudakların kımıldayıp, söz üretmesi,
Şarttır konuşmanın, sağladığı ferahlık.
*
Eller mecbur kalırsa, dokunmaya bazen,
Adımlar atılır, yürümek maksadıyla,
Umarım lügatim, suskun kalmaz aniden,
Anlatır içimi, gizlenen hecelerle.
*
Halbuki, göğsümde toplanan kasırgalar,
Ruhumun dibine, sığınan fırtınalar,
Yalnızca, ah çekerek atılır bedenden,
Böylece, dökülür ağlayan nefesimden.
*
Fikrimde saklanan, karanlık kuytuların,
Aydınlığa çıkıp, aklanması uğruna,
Kelimeler kurup, cümle yazmak elzemdir.
*
Kuşlar kanat çırpar, uçmaya gökyüzünde,
Balıklar yüzerler, mavilik okyanusta,
Dilerim, dudaklar kilitlenip kapanmaz,
Aktarır derdimi, saklamadan dürüstçe.
*
Lakin, yüreğimde çağlayan şelaleler,
Zihnimin köşesine, yığılan tasalar,
Tek bir vah diyerek, sızıyor sözlerimden,
Süzülüp dağılır, inleyen benliğimden.