Güneş düşünce takatten
Ben devralırım gökyüzünün nöbetini.
Çok sürmez elbet! Karanlık sızar vakte,
Felek durur bir müddet gecede.
Arşa kırarım rotasını tufandan çıkmış yüreğimin,
Önümde kaderim yürür babam gibi ağır ağır.
Âlemin sınırlarına varır dalgınlığımda ayaklarım;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta