İnkârın Eşiğinde Şiiri - Aslı Yek

I.

Beni sen var ettin, yazgımı sen yazdın,
Sonumu bilirken hangi yola saldın?
Daha doğmadan yazılmışsa bütün yarınım,
Hangi suçun mahkûmudur benim canım?

II.

Bir ömre sığdırdın günahı, sevabı,
Sonra sonsuzluğa bağladın hesabı.
Bilmeden, görmeden yürüyen insana,
Nasıl reva gördün bu ağır azabı?

III.

Bir çocuk doğarken ne suç işlemişti?
Anasının gözünde hangi günah gizliydi?
Madem merhametin sığmaz gökyüzüne,
Neden sığmadı bir çocuğun ömrüne?

IV.

Hangi sözün senindi, hangisi kulunun?
Kim yazdı hükmünü, kim çizdi yolunu?
Kulların kendi hükmünü sana yüklerken,
Senin adına kim bağladı insanın kolunu?

V.

Yüzünü kendi suretimizden mi çizdik?
Öfkemizi hüküm, korkumuzu din mi bildik?
Erkeğin buyruğunu göklere yükseltip,
Sana mı taptık, kendi sesimize mi eğildik?

VI.

Aklımı sen verdin, sorgulamak mı günah?
Hakikati arayana neden düştü bu ah?
Gözlerime ışık, gönlüme şüphe koyup,
Bunca ışık verdin de karanlığı mı buyurdun?

VII.

Sana inanmamak da bir inanç değil mi?
Yokluğunu düşünmek, varlığına delil mi?
Her gece göğsümde büyüyen bu özlem,
Senden kalan bir iz mi, yoksa benim vehmim mi?

VIII.

Ne cennet ümidiyle eğilirim sana,
Ne cehennem korkusuyla sığınırım adına.
Bir karşılık beklemeden arıyorsam seni,
Söyle, nedir bu çağrı düşen her duama?

IX.

Ne bütünüyle senden kopabildim,
Ne de her hükmüne boyun eğebildim.
Bir ömür hakikatinin izini sürdüm,
Kendi sorularımda sana yenildim.

X.

Yine de geceleri göğe bakıp susarım,
Yokluğuna inansam, varlığını ararım.
Ne tam inkâr ederim ne de boyun eğerim;
Bir yanımla reddeder, bir yanımla yanarım.