Kendi Zindanım Şiiri - Aslı Yek

Kendi ellerimle ördüm gönlümün zindanını,
Her taşına nakşettim bir ömrün ziyanını.
Ne bir cellat beklerdi ne demirden bir kapı,
Ben kendime kurmuştum en amansız azabı.

Bir vakit gonca idim, soldu rengim dalımda,
Kendi gölgemden kaçtım, kayboldum karanlığımda.
Kırdım kanatlarımı, göğe varmak korkusuyla,
Sonra ömrümü geçirdim uçmayı arzulamakla.

Zincirimin sesini ninni diye dinledim,
Karanlığı kendime bir yuva belledim.
Kapım açık dururken dönemedim dışarı,
Korkum örttü önümde uzanan yolları.

Bir gün aynaya baktım, tanımadım kendimi,
Hangi kış dondurmuştu içimdeki rengimi?
Yüzümde yıllar değil, vazgeçişler birikmiş,
Her çizgimde bir başka ihtimal eksilmiş.

Bir vakit suç arardım kapımın ötesinde,
Meğer anahtar dururmuş avucumun içinde.
Kilitleri ben vurdum, yolları ben daralttım,
Kendi ellerimle ördüğüm duvarlara yaslandım.

Bir ömür sakındığım ne varsa benden kaç