İnfaz Şiiri - İsmail Akyüz

infaz

altmış yedi yaşındayım
özgürlüğümü çalan
yasasız bir cezanın infazındayım
ölmeden koyulduğum
dört duvar arasındayım
bir pencerede bir kapıdayım
güneşe çıkmasam
insanlara karışmasam
yürümesem
gülmesem
konuşmasam
ah nasıl yaşasam
kaç zamandır pencerelerdeyim
aynı ağaçlar
aynı yol
aynı araçlar
gökyüzü bile aynı
bildiğim güneş
bildiğim ay
bildiğim yıldızlar
sokaklar aynı
caddeler aynı
insanlar yine kalabalık
bir çığ gibi yayılıyor hastalık
milyonlarca işsiz insan
ve yabancılar
ülkemde dolaşıyor
elini kolunu sallayarak
onlara her şey serbest
ne aşı ne test
döviz uğruna
feda ediliyor memleket

bir korku büyütüyorum kendime
yaşam isteğinin yitmesine dair
bakıp duruyorum gökyüzüne
saklı bir umudun sonu gibiyim
dışarı çıkmak gelmiyor içimden
unuttum yürümeyi sokaklarda
insanlara bakmayı unuttum
konuşmayı bile dudaklarımda
sadece kolayca birkaç kelime
ne kadar zamandır içerideyim unuttum
yaşamak solmaya yüz tutan bir çiçek
sanki ceketimin yakasına takılıp kalmış
mahpusta havalandırma zamanı
avluya çıkar gibi sokağa çıkmak
gardiyanlardan uzak durmak gibi
insanlardan sakınmak sonra
dolanmak sokak sokak
gidebileceğim bir yer yok
ne bir pastane ne bir kahvehane
her yer kapalı bir kitapçı bir market
birkaç fırın birde o küçük park
kendime bile hükmüm yok
hayatım başka ellerde
yaşıyor muyum
bilmiyorum
belki de