Gönlümün köşkü harabedir ey sevgili
Bütün denklemleri bütün kuramları kaldırıp attım ise de bir kenara
Bir yokluğunla baş etmesini
Bir de haksızlığı boyun eğmesi
Öğrenemedim hala ey sevgili
Gülüp geçiyor hayatımın içindekiler bana
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta