Gece yarısıydı
hatta sabaha yakın
Ahizeyi kaldırdığımda
titrek bir ses
Benimle görüşmek istiyordu
Benim diyordum konuşamıyordu.
Toparlandı sanırım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Okurken ekranım buğulandı... sözcükler yetersiz şimdi...
şiir beni ağlattı başka ne diyebilirimki..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta