İnan... Şiiri - Polat Karakaş

İliklerime kadar işlemiş bu yalnızlık
Damarlarımda sensizlik dolaşıyor benim
Gözlerimin feri sönmüş
Dilim kupkuru
Nasıl bir hastalık bu anlamış değilim
Ayak uçlarıma kadar senle doluyum
Baştan aşağı...
Yüreğimin en derinlerinde senden kalan izler
Gökkuşağı bile siyah görünür artık bana
Renkler anlamını yitirmiş
Sen olmayınca yanımda...
Notalar eksik,
Herşey doğaçlama...
Nasıl bir veda ki bu
Hala yanıyorum sana?
Nasıl bir yalnızlık bu kalabalık ortasında?
İliklerime kadar işlemiş bu yokluğun
Suskunluğum sensizlikten değil
Çaresizlikten bu durgunluğum...
Hani gece olurda pencereme düşerdi ya hayalin
Ben hala o pencerenin önünde hayalini bekliyorum
Senden geçtim,
Belki hayali gelir diyorum...
Elimi uzatıyorum, yoksun.
Gözlerimdeki yaşlar sana ağlıyor,
Sana çarpıyor bendeki bu deli yürek...
Ben seni bekliyorum ama sen yoksun!
ve gelmeyeceksinde, biliyorum...
Ama seni öyle sevmişim ki;
inan söküp atamıyorum...