İmkânsız Şiiri - Hande Ünsal

Zaman Gece Yarısı..
Ay Işığı Vurdu Gözlerime..
Yağmurun Damlaları Çaldı Penceremi..
Rüzgârın Hediyesi Buldu Burnumu..
Senden Habersiz,
İçime Çektim Yine Kokunu..
Resmine Daldı Buğulu Gözlerim..
İmkânsız Hayallere Düştü,
Çocuk Aklım..
Ellerim Yine,
Senin Adınla Açıldı Semaya..
Hep Bir Ağızdan;
"Amin" Dediler Duama,
Aşkımın Dilsiz Şahidi Yıldızlar..

Elimde Birlikte Çekilmiş,
Bir Kaç Fotoğraf..
Ben Bakarken Aşk,
Sen Bakarken Hiç Görünen,
Bir Dolu Kare İşte.!

Yüreğime Sığmıyor,
Zihnimden Geçenler..
Sözlerimden Taşıp,
Koşarken Sana
Senin İmkânsızlık Duvarına Çarpıyor..
Ve Çoğalarak Geri Dönüyor
Her Seferinde..

Kulaklarım Sesinle Buluştuğunda,
Unutuyorum Herşeyi..
İmkansızlığını Unutuyorum..
Ve Yeniden Aşık Oluyorum Sana.!
Evet Seninle Herşey İmkânsız
Biliyorum..
Seninle Olmak İmkânsız.!
Seni Unutmak İmkânsız.!
Sen İmkânsızsın.. Biliyorum.!

Aylar Geçiyor Ardı Ardına..
Yıllar..
Yaprak Döküyor Ağaçlar..
Mevsimler Değişiyor
Ama Gerçekler Değişmiyor İşte.!

Yüzümde Gülümsemem Oluyorsun
Çoğu Zaman..
Bazen de; Gözümde Yaşım.!
Ama Her Zaman;
Kalbimin Sahibi .!

Şimdi Geçsem Karşına..
Anlatsam Sana İçimden Geçenleri..
Desem ki;
...
Ya da Boşver.!
Duyma.!
Bilme Hiç Birini.!
Sen Yine
Benim Her Şeyim Ol.!
Ben Senin..
Hiç Bir Şeyin .!

( Aşk-ı İkrâ / Aşkın İki Yüzü )