İmkansız arkadaşım oldu gülmedi bana hayat ulaşılmazsın benim için.
Bir gülümseme yeterdi tüm acılarımı dindirmeye ne çare.
Gül yüzünü görmek dünyanın en güzel nimeti olmuştu bana.
Artık ne çare gül yüzünde uzak benden kalmadı mutluluk kaynağım.
Hayalin kaldı baktığım her yerde birde mutlu olduğunu bilmenin neşesi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta